,,სიკვდილის დროს, როცა ნელ-ნელა გონებას კარგავდა, სულ ბოლოს გვითხრა…” – რას წერს ელდარ შენგელაიას შვილიშვილი?

ლე­გენ­და­რუ­ლი ქარ­თვე­ლი კი­ნო­რე­ჟი­სო­რი ელ­დარ შენ­გე­ლია 7 აგ­ვის­ტოს მი­ა­ბა­რეს სამ­შობ­ლოს მი­წას. მისი შვი­ლიშ­ვი­ლი, მსა­ხი­ო­ბი ნა­ტა­ლია ჯუ­ღე­ლი სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში წერს:

“რა და­წერს იმ ყვე­ლა­ფერს რაც თავ­ში მიტ­რი­ა­ლებს, არ ვიცი, მაგ­რამ პირ­ვე­ლი სე­რი­ის და­წე­რას შე­ვეც­დე­ბი.

ელ­დარ­ზე თუკი ოდეს­მე გავ­ბრა­ზე­ბულ­ვარ, მხო­ლოდ იმი­ტომ, რომ ელ­და­რი იყო სა­შინ­ლად მიმ­ნდო­ბი, მი­ა­მი­ტი და ცხოვ­რე­ბის ბო­ლომ­დე ლაღი ბავ­შვუ­რი იმე­დით უყუ­რებ­და ყვე­ლა ადა­მი­ანს.

ასეთ ადა­მი­ა­ნებ­თან მუმ­ლი თუ ტურა ყვე­ლა­ზე ბედ­ნი­ე­რია და ელ­და­რიც რა­ღაც გა­ურ­კვევ­ლო­ბა­ში ამო­ყოფ­და ხოლ­მე თავს, რა­ზეც მისი გარ­შე­მომ­ყო­ფე­ბი გა­ცი­ლე­ბით მეტს ვღე­ლავ­დით ვიდ­რე თვი­თონ.

ელ­და­რი ყვე­ლა­ზე მე­ტად მიყ­ვარ­და იმი­ტომ, რომ იყო სა­შინ­ლად მიმ­ნდო­ბი, მი­ა­მი­ტი და ცხოვ­რე­ბის ბო­ლომ­დე ბავ­შვუ­რი იმე­დით უყუ­რებ­და ყვე­ლა ადა­მი­ანს, ზო­გა­დად უყ­ვარ­და “ადა­მი­ა­ნი’’.

ჯერ მხო­ლოდ ად­რე­უ­ლი ფილ­მე­ბით რომ და­ვი­წყო, სა­კუ­თარ თავს “კრე­დიტს’’’ არ უწერ­და, რაც დიდ სუ­რათ­ში არც ისე სწო­რი ნა­ბი­ჯი მგო­ნია.

ჩემ ცხოვ­რე­ბა­ში ელ­დარს ცუდი არა­ვის­ზე არ უთ­ქვამს; გა­და­ჭარ­ბე­ბის გა­რე­შე, ერთხელ არ გა­მი­გია უარ­ყო­ფი­თად ეხ­სე­ნე­ბი­ნა რო­მე­ლი­მე კო­ლე­გა, ან რა­ი­მე წყე­ნა და­ე­ტო­ვე­ბი­ნა.

როცა ვინ­მე მის მი­მართ დიდ შეც­დო­მას და­უშ­ვებ­და, ხში­რად პა­სუხ­საც არ სთხოვ­და.

მახ­სენ­დე­ბა რამ­დე­ნი­მე შემ­თხვე­ვა, რო­დე­საც ელ­დარს უწევ­და პა­სუ­ხი ეგო სხვის შეც­დო­მებ­ზე და აზ­რად არ მოს­ვლია, რომ სა­ჯა­როდ ეთ­ქვა სი­მარ­თლე, და­ეს­მი­ნა ან ეჩივ­ლა დამ­ნა­შა­ვე­ე­ბის­თვის, რომ­ლე­ბიც ბო­რო­ტად სარ­გებ­ლობ­დნენ ელ­და­რის სა­ხე­ლი­თა თუ ხა­სი­ა­თით.

არას­დროს არ უპა­სუ­ხია არ­ცერთ ცრუ ბრალ­დე­ბა­ზე, რომ­ლის ნა­წი­ლიც ახ­ლაც დევს ინ­ტერ­ნეტ­ში.

მარ­თლა, არ ვიცი და არ მყოფ­ნის რე­სურ­სი გა­ვი­გო, რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა ასეთ ტა­ლახს იმ ღი­მი­ლით დახ­ვდე, რო­მე­ლიც ელ­დარს სა­ხი­დან არას­დროს არ გა­და­დი­ო­და.

სიკ­ვდი­ლის დრო­საც, როცა ნელ-ნელა გო­ნე­ბას კარ­გავ­და, სულ ბო­ლოს უპ­რე­ტენ­ზი­ოდ გვი­თხრა: “კარ­გად ვარ, კარ­გად, არა­ფე­რი არ მინ­და”. ამის მერე რამ­დე­ნი­მე დღე კი­თხვებ­ზე პა­სუხს აღარ გვცემ­და.

ხელს ყო­ველ­თვის ორ­ნა­ი­რად აწერ­და, ან “შე­რე­კი­ლი ელ­და­რი’’ ან “ბი­ძია-ბა­ბუა’’ და 8 დღე სიკ­ვდილ­საც ასე ებ­რძო­და.

ჩვენ ვი­ცო­დით რომ ვერ მო­ე­რე­ო­და, მაგ­რამ ელ­და­რის სხე­უ­ლი ჯი­უ­ტად იბ­რძო­და.

არ ვიცი რას ეუბ­ნე­ბო­და, და­მა­ცა­დეთ უნდა გავფრინ­დეო, თუ გრენდლან­დი­ის გა­ტა­ნას ცდი­ლობ­და ისევ.

არ ვამ­ბობ იმი­ტომ, რომ ბა­ბუ­ა­ჩე­მია, უბ­რა­ლოდ, რა­ღაც ნამ­დვი­ლად ჰქონ­და ისე­თი ჩა­უქ­რო­ბე­ლი, რა­მაც უფ­რო­სი თუ უმ­ცრო­სი აა­ტი­რა 92 წლის ადა­მი­ა­ნის გარ­დაც­ვა­ლე­ბა­ზე, არა­და, თით­ქოს კა­ნონ­ზო­მი­ე­რი­ცაა ამ ასაკ­ში წას­ვლა.

მარ­ტო ელ­დარს შე­ეძ­ლო ეს პო­ლა­რუ­ლად გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი ხალ­ხი შე­ეკ­რი­ბა ერთ ჭერ-ქვეშ და ჩვენც ზე­მოთ ვი­ყუ­რე­ბო­დით, გვინ­დო­და გაგ­ვე­გო, ბი­ა­ზი გას­კდა!

ერთი დიდი ორ-სა­თა­უ­რი­ა­ნი ფილ­მი იყო მისი დაკ­რძალ­ვაც და პრინ­ციპ­ში მთე­ლი ცხოვ­რე­ბაც. ასე­თი სი­ნათ­ლე და ტრა­გე­დია, რაც ელ­და­რის ცხოვ­რე­ბას ლა­იტ­მო­ტი­ვად დას­დევ­და, არც ისე ხში­რი მგო­ნია.

მას­ზე მსჯე­ლო­ბი­სას ზუს­ტად ეს ეშ­ლე­ბათ, რომ სწორ­ხა­ზოვ­ნად ლა­პა­რა­კო­ბენ. ავი­წყდე­ბათ მა­გა­ლი­თად ის, რომ კი, და­ი­ბა­და ნი­ჭი­ე­რი/ცნო­ბი­ლი წყვი­ლის ოჯახ­ში, მაგ­რამ სა­შინ­ლად უჭირ­დათ, სულ პა­ტა­რა და­ობ­ლდა და ასე გაგ­რძელ­და, პა­ტა­რა­ო­ბი­დან ბო­ლომ­დე ტრა­გე­დია და სი­ნათ­ლე ანაც­ვლებ­დნენ ერ­თმა­ნეთს.

ასაკ­თან ერ­თად ელ­და­რი და­უც­ვე­ლი ხდე­ბო­და და მეც ხში­რად მინ­დო­და გა­დავ­ფა­რე­ბო­დი. ესეც რა სა­ინ­ტე­რე­სოა, როცა დგე­ბა ის დღე და უმ­ცრო­სი უფ­რო­სის დაც­ვას იწყებს.

ელე­ნი­კოს გარ­დაც­ვა­ლე­ბის შემ­დეგ, თით­ქოს თითო წელი აკ­ლდე­ბო­და, ნა­ო­ჭე­ბიც კი არ უჩ­ნდე­ბო­და, უქ­რე­ბო­და და ნელ-ნელა ემ­სგავ­სე­ბო­და იმ პა­ტა­რა ლურჯთ­ვა­ლე­ბა ბიჭს ბავ­შვო­ბის სუ­რა­თე­ბი­დან.

სწო­რედ ამი­ტომ, ბოლო დროს ელ­და­რის არას­წორ კონ­ტექ­სტში ხსე­ნე­ბა, მისი სა­ხე­ლის გა­მო­ყე­ნე­ბა, ან რა­ი­მე ტი­პის მი­კუთ­ვნე­ბა მის ექ­სპლუ­ა­ტა­ცი­ად მი­მაჩ­ნია.

ელ­და­რი თვი­თო­ნაა ვერ­ტი­კა­ლუ­რი და თა­ნაც ბრუნ­ვა­დი, იმა­ზე ბევ­რი ძაფი და­ტო­ვა, ვიდ­რე მე ახლა ჩა­მოვ­თვლი.

მისი ფილ­მე­ბის ფრა­ზე­ბი იც­ვლი­ან კონ­ტექსტს და სიხ­ში­რეს, ეს ვი­ცით, მაგ­რამ ელ­და­რი სი­ნამ­დვი­ლე­ში ამა­ზე ბევ­რია – როცა ცენ­ზუ­რა­ზე ვლა­პა­რა­კობთ უცებ იქ გაგ­ვახ­სე­ნებს თავს, ან ცხრა აპ­რი­ლის შე­ფა­სე­ბი­სას გა­მოჩ­ნდე­ბა, თუნ­დაც კი­ნო­ცენ­ტრზე ბრძო­ლი­სას ყო­ველ­თვის იქაა, რად­გან პირ­ველ­მა სწო­რედ მან გა­ი­ლაშ­ქრა; და ბო­ლოს, როცა ქარ­თულ დრო­შას ააფ­რი­ა­ლე­ბენ, ცოტა ელ­და­რი ხომ იქაც ყო­ველ­თვის იქ­ნე­ბა.

არა­თუ შე­ხე­დუ­ლე­ბა ან აზრი, თუ კი რამე ინ­სტინ­ქტი მაქვს თა­ვი­სუფ­ლე­ბის შეგ­რძნე­ბას­თან და­კავ­ში­რე­ბით, ყვე­ლა­ფე­რი ელ­და­რის­გა­ნაა.

ჰოდა, ბო­ლოს, შვი­ლიშ­ვი­ლის პერ­სპექ­ტი­ვი­დან.

და­მი­ტო­ვა ერ­თა­დერ­თი კი­თხვა, რო­მე­ლიც არ მას­ვე­ნებს. რა უნდა ვქნა მე?

ვუ­პა­სუ­ხო ყვე­ლა­ფერს რაც უპა­სუ­ხოდ და­ტო­ვა?

ჩემი გა­სა­კე­თე­ბე­ლია და ეს ვალი და­მი­ტო­ვა ერ­თა­ო­ზი­ვით გა­სას­ტუმ­რებ­ლად?

დე­ტა­ლუ­რად დავ­წე­რო რა­ტომ არ ჩან­და ბოლო 3 წელი? ჩა­მოვ­თვა­ლო რე­ჟი­სო­რის გარ­და რამ­დე­ნი კრე­დი­ტი ეკუთ­ვნის?

წა­ვაშ­ლე­ვი­ნო ის ვი­დეო, რო­მელ­შიც ელ­დარ­ზე ტყუ­ილს ავ­რცე­ლე­ბენ? და თვი­თონ აზ­რად არ მოს­ვლია ერთხელ მა­ინც გა­ე­ცა პა­სუ­ხი?

და­ვი­ა­რო იმ ან­გა­ჟი­რე­ბუ­ლი 50 ადა­მი­ა­ნის კო­მენ­ტა­რე­ბი და და­ვუ­წე­რო, რომ შე­თი­თხნი­ლი ტყუ­ი­ლია, რა­საც წე­რენ და არას­დროს ელ­დარს ია­რა­ღი არ ჰქო­ნია?

ან დიდი სტა­ტია ხომ არ მი­ვუ­ძღვნა ქარ­თულ მე­დი­ებს, რომ­ლებ­მაც ისე გა­ავ­რცე­ლეს დაკ­რძალ­ვის კად­რე­ბი, თით­ქოს მხო­ლოდ ელ­და­რის­თვის სრუ­ლად უც­ნო­ბი ხალ­ხი ეს­წრე­ბო­და მის გა­ცი­ლე­ბას?

რომ შა­ბი­ა­მა­ნის ახა­ლი პარ­ტია მა­ინც მოჰ­ქონ­და, როცა არ გვინ­დო­და?

მი­ვუ­თი­თო რომ სულ პი­რი­ქი­თაც შე­ეძ­ლოთ კად­რე­ბი და­ე­დოთ, რად­გან მარ­თლა ელ­და­რი­სე­უ­ლად ყვე­ლა შე­ხე­დუ­ლე­ბის თუ რჯუ­ლის ადა­მი­ა­ნი მო­დი­ო­და ეს ოთხი დღე?

უფრო მკა­ფი­ოდ ვთქვა ვინ ვინ არის სა­ქარ­თვე­ლო­ში?

მე გა­ვარ­კვიო ვის სა­ი­დან შე­ა­ქა­ნა?

და რო­დი­დან იყო ეს ბზა­რი?

ალ­ბათ არა, არა.

უნდა ვის­წავ­ლო ელ­და­რის ღი­მი­ლი.

ჩვე­ნი საყ­ვა­რე­ლი ღი­მი­ლი.

ამ კაცს ასახ­სნე­ლი არა­ფე­რი არ აქვს, რად­გან სიყ­ვა­რუ­ლი ვერ­ტი­კა­ლუ­რია და თა­ნაც ბრუნ­ვა­დი.

ამი­ტომ ჩვენ აუ­ცი­ლებ­ლად გავფრინ­დე­ბით.

ელ­დარ, დიდი მად­ლო­ბა ამ გულ­ღია თა­ვი­სუფ­ლე­ბის­თვის, რო­მე­ლიც მგო­ნი მარ­ტო მე არ მას­წავ­ლე.

თა­ვი­სუფ­ლე­ბის­თვის, რო­მე­ლიც აუ­ცი­ლებ­ლად გა­დაგ­ვარ­ჩენს”.