რობერტ სტურუას სპექტაკლ “ვეფხისტყაოსანში” თინათინის როლის შემსრულებელმა ქეთი სვანიძემ გადაცემა Versus-ში რუსთაველის ეროვნულ თეატრში მიმდინარე საკადრო ცვლილებების შესახებ ისაუბრა.
მსახიობი ანა ამილახვარი, რომელიც ერთ-ერთია, ვისაც რუსთაველის თეატრში კონტრაქტი აღარ გაუგრძელეს, ქეთი სვანიძის ინტერვიუს ეხმაურება.
“იქიდან გამომდინარე, რომ აპოლიტიკური ხარ და ვერ გაგირკვევია, შენს ცხვირწინ რა ხდება, მაშინ გეტყვი, რომ რუთაველის თეატრში რეპრესიებია. 1-ელი მარტიდან გამიუქმდა კონტრაქტი რუსთაველის თეატრში, ისე რომ ერთი კაციც ვერ მოძებნეს, ეს ინფორმაცია ადეკვატურად, რომ მოეწოდებინა. დღემდე არ მაქვს არავითარი დოკუმენტი სადაც გათავისუფლების მიზეზი იქნება მითითებული. ამბობენ, რომ ამის აუცილებლობა ახალი კანონის თანახმად აღარ აქვთ. ბატონი რობერტ სტურუას თქმით: ის პოლიტიკური ნიშნით არ ათავისუფლებს ხალხს, ამ დროს კი გაგვათავისუფლეს მხოლოდ ის სამი მსახიობი ქალი, რომლებმაც მხარი დავუჭორეთ სინდისის პატიმრებს სცენიდან. სამაგიეროდ შეინარჩუნეს მსახიობები, რომლებიც ათწლეულებია სცენაზე არ ყოფილან, არც რუსთაველის და არც სხვა რომელიმე თეატრის. არხეინად იღებენ სახელმწიფო ფულს და იკავებენ ადგილებს, რომლებზეც ხალხი ოცნებობს. მოკლედ ეს კანონები შეიმუშავეს ისე, რომ არანაირი იურიდიული პრეტენზია არ გვქონოდა, რადგან მანამდე, ანუ ახალ კონტრაქტებამდე, გამოგვიწერეს შენიშვნა და სასჯელი სადაც გვაბრალებდნენ, ისეთ რამეს, რასაც კატეგორიულად არ ვეთანხმებოდი. სასამართლოში შევიტანე სარჩელი,რადგან ვიცოდი ამ საბუთს გათავისუფლება მოყვებოდა და გავაპროტესტე, მაგრამ მეორე ინსტანციაზე, ულაპარაკოდ, წამაგებინეს და ეს თემა, ახლაც უზენაის სასამართლოში განიხილება. (მოსამართლე გახლდათ მეია მელქაძე) ამ ახალ კანონებამდე კიდევ რაღაც გვიცავდა, მაგალითად, ვადები თეატრში მუშაობის. დღეს კი მსახიობი თეატრში ჩვეულებრივი მარიონეტია, რომელსაც არაფრის უფლება არ აქვს. მაშინვე ვიფიქრე, რომ ჩვენს გასაგდებად მოფიქრებული ხრიკი იყო, რომელიც ჩვენით დაიწყო და დარწმუნებული ვარ, რომ ბევრს გადაიყოლებს, ისე უსამართლოდ,როგორც ჩვენ მოგვექცნენ და აი, დაიწყო კიდეც.
ასევე მინდა გამოვხმაურო ჩემს კომენტარს, სადაც ვთქვი, რომ აღარ მინდოდა ბატონი რობერტის სპექტაკლებში თამაში, რადგან ის საჯაროდ ” უნიჭო მონებს” გვეძახდა, დაგვცინა და აბუჩად აგვიგდო ჩვენი პროტესტის გამო. დეკემბერში თეატრში კრება მოასწყვეს რომ კარგად აეხსნათ, რასაც გვიპირებდნენ იურიდიულად და უცბად სრულიად მოულოდნელად, ქეთიმ თავის თავზე აიღო ჩვენი კუთხეში მომწყვდევა. მთელი დასისი წინაშე მოითხივა ბოდიშები, იმის გამო, რომ სოლიდარული ვიყავით პატიმრების მიმართ და ასევე თავს ვიცავდით. ხელების ქნევით მოითხოვდა ჩვენს გაგდებას თეატრიდან, რადგან მისი თქმით, ჩვენ ვარცხვენდით თეატრის რეპუტაციას. ეს იყო ყველაზე დიდი შოკი, მეგობრისგან, რომელსაც არასოდეს, არაფერზე პრეტენზია არ ჰქონია, უცბად გახდა ლიდერი ჩაქოლვის. იქ რაც ხდებოდა, ვინ რას ამბობდა, ახლა ნაკლებად მაინტერესებს და იმასაც ჯერჯერობით ჩემთვის დავიტოვებ, რაც შემდეგ ბატონმა რობერტმა მომიწყო, ასევე ხალხის წინაშე თეატრის უკანა შესასვლელთან. ხო კიდე ერთი, მას შემდეგ სპექტაკლი არ გვითამაშია ეს იყო უკანასკნელი. მანამდე შანტაჟებზეც, მერე გიპასუხებთ თავისი დოკუმენტებით. ქალბატონი ქეთი მოგვიწოდებს: ბატონი რობერტის “ვაფეხისტყაოსანი” ჯერ ვნახოთ და მერე ამოვიღოთ ხმა, სხვა შემთხვევაში არ მიიღებს პრეტენზიებს, თვითონ კი კოლეგას, მეგობარს, დედას ისე ესვრის ქვას და ტოვებს უსამსახუროდ, რომ საქმეში არც გარკვეულა, მხოლოდ ჭორების დონეზე ჰქონია ინფორმაცია ან ძალიან კარგადაც ერკვევა, მაგრამ განზრახ მოგვიშორა თავიდან. თავად ამოირჩიოს, რომელი ვერსია უფრო მოსწონს. გულის გასახეთქი ამბავია და ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ ეს შენგან დამემართებოდა. მე ყველა ჩემს საქციელზე მაქვს პასუხი და დეტალურად ჩავაბარებ ანგარიშს საზოგადოებას.
მთელი გააზრებული ცხოვრება რუსთაველის თეატრის მსახურებაში გავატარე და მიყვარს მისი ყველა სივრცე და თუ ვინმეს ჰგონია, რომ ამ დანაკარგით უბრალოდ სამსახური დავკარგე, ძალიან ცდება. ისეთი აქტიური მსახიობისთვის, როგორიც მე ვიყავი თეატრში, ამაზე დიდი დარტყმა არც კი ვიცი, რა უნდა იყოს. გაგვწირეს და კიდევ, წიხლს გვაჭერს ზემოდან. გაჩერდი მაინც, უბრალოდ გაჩერდი. ერთ თეატრში აღარ ვართ, სამაგიეროდ ერთ ქალაქში ვცხოვრობთ და ამას ნამდვილად ვერ შეცვლი” – წერს ამილახვარი.
