ბაბუა, ჯემალ ღაღანიძე სცენაზე ღრმა ბავშვობიდან მახსოვს, მის თამაშს თვალს ხან კულისებიდან ვადევნებდი, ხან დარბაზიდან, ხშირად გამნათებელთანაც ვიყავი”, – ამბობს მსახიობი სანდრო მიკუჩაძე და დიდ არტისტზე დაუვიწყარ ამბებს იხსენებს.
– ახლა ვუყურებ ბაღს, რომელიც ბაბუაჩემმა საკუთარი ხელით გააშენა, იქ ჩემი შვილები დარბიან, კუს და ზღარბს ეთამაშებიან და ბედნიერი ვარ. საბურთალოზე, ამ სახლში გაატარა მთელი ცხოვრება. მისი მეორე სახლი რუსთაველის თეატრი იყო. ბაბუაჩემით სულ ვიამაყებ. ქუჩა, სადაც ჩვენი სახლია, ძალიან კარგი ადამიანის, ზაურ ბოლქვაძის სახელს ატარებდა. ბედნიერი ვარ რომ დღეს ქუჩის ნაწილს ჯემალ ღაღანიძის სახელი მიენიჭა.
როგორი ბაბუა იყო? მეგობრული, მისნაირი ძმაკაცი ცხოვრებაში არ მყოლია და ალბათ არც მეყოლება. ბევრი მეგობარი, ძმაკაცი მყავს, მაგრამ ბაბუს ვერავინ შემიცვლის. ხშირად მახსენდება, ვუფირქდები, რამდენად მართალი იყო ყველაფერში, უდიდეს პატივს ვცემ და ვცდილობ, მისი ყველა რჩევა გავითვალისწინო. ფიზიკურად როგორი ახოვანიც იყო, ისეთივე ღრმა კაცი იყო. ვამაყობ, რომ მისი ერთ-ერთი ფესვი ვარ.
სახლთან ეს ბაღი დიდი ბრძოლით შეინარჩუნა, არაფრით დათმო და მისმა შეუვალობამ გაჭრა. სულ ამბობდა, ბაბუ, ამ ბაღში შენი შვილები ირბენენო. აქ ბევრი იასამანი და ვარდია. ბაბუს უყვარდა მცენარეების დარგვა, სულ მეუბნებოდა, ცხოველებს მოვფერებოდი – ასეთი დეტალები ადამიანზე ხომ ძალიან ბევრს ამბობს…
ვაღიარებ, ბევრი შეცდომა მაქვს დაშვებული, დღეს მის სურათთან ვჯდები და ველაპარაკები ხოლმე. რაც გარდაიცვალა, მას შემდეგ არ დამსიზმრებია. გააგრძელეთ კითხვა
