ლორენ სიმონსი 11 წლის ბავშვია, რომელმაც უკვე ფიზიკის ხარისხი მიიღო და სურს, მიაღწიოს ადამიანების უკვდავებას.
„საოცრებაა ეს ბავშვი, რომელსაც სურს ადამიანები უკვდავები გახადოს და ის, მხოლოდ 11 წლისაა მსოფლიოში მეორე ყველაზე ახალგაზრდა ადამიანია, რომელმაც მიიღო უნივერსიტეტის ხარისხი კვანტური ფიზიკის ხარისხი ანტვერპენის უნივერსიტეტიდან, ბელგია, 11 წლის ასაკში.
შოკის მომგვრელია არა მხოლოდ სკოლის დამთავრების ასაკი, არამედ ის დროც, რაც დასჭირდა სწავლის დასრულებას, მას შემდეგ რაც მან სწავლა დაიწყო… 9 წლის ასაკში.
და მან სკოლა დაამთავრა ერთ წელიწადში.
დიახ, არ მოგესმათ!
ზუსტად ერთ წელიწადში.
მისმა IQ-მა მიაღწია მაქსიმალურ ქულას და ეს შეუდარებულია…
ლორენი, გარდა იმისა, რომ გენიოსია, რჩება 11 წლის ბავშვად, რომელსაც უყვარს კარტინგი, ცხენოსნობა და მარველის ფილმები.
-ბევრს არ ვსწავლობ.
რასაც ვაკეთებ, მაგალითად, ყოველდღე ვხედავ და ვამუშავებ ყველაფერს, რაც უნდა გავაკეთო უნივერსიტეტისთვის, მხოლოდ ერთი-ორი საათი ვარ დაკავებული.
ამბობს ის ღიმილით .
ლორენის მამა :
“ჩვენ არ გვესმოდა მისი და არც არასოდეს ვთვლიდით მას განსაკუთრებულად.
მისი ბებია და ბაბუა ყოველთვის ამბობდნენ, რომ ჩვენი ბიჭი გამორჩეული იყო.
იცით, ყველა ბებია და ბაბუა ამბობს, რომ მათი შვილიშვილები განსაკუთრებულია, ამიტომ ჩვენ მათ სერიოზულად არ აღვიქვამდით“.
მაგრამ როდესაც ლორენი საბავშვო ბაღში წავიდა, 4 წლის ასაკში, გვითხრეს, რომ მზად იყო დაწყებით სკოლაში წასასვლელად.
როცა ჟურნალისტმა ჰკითხა ადვილია, თუ არა იყო გენიოსის მშობელი მან უპასუხა: “გარკვეულწილად ეს უფრო ადვილია, თქვენ არ უნდა ინერვიულოთ იმაზე, შეასრულებს თუ არა საშინაო დავალებას, ჩააბარებს თუ არა გამოცდებს დ.ა.შ.
ჩემს ოჯახში თითქმის ყველა ექიმია, მეგონა ლორენიც ექიმი გახდებოდა, მაგრამ მან სხვა რამ აირჩია.
როგორც მამა თქვა, მას ყოველთვის არ ესმის მისი, რადგან მისი სპეციალობა მედიცინაა, პატარა ლორენს ფიზიკა აინტერესებს.
ჟურნალისტის კითხვაზე, რას ფიქრობს იმაზე, რომ მისი ბიჭი ოცნებობს ადამიანები უკვდავი გახადოს, მან უპასუხა:
უკვდავების საკითხი დაკავშირებულია ლორენის დამოკიდებულებასთან ცხოვრებისადმი.
მას არ უყვარს საზღვრები და რასაც “მინის ჭერი” ჰქვია, ანუ პირობები, სადაც ადამიანები უბრალოდ ნახირს მიჰყვებიან”, – აღნიშნა მან.
წყარო: ნანა ქომეთიანი
