ნიკო გომელაური ქართული კულტურის, თეატრისა და პოეზიის ისტორიაში დარჩება, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე მგრძნობიარე, ნიჭიერი და იმავდროულად, ტრაგიკული ფიგურა. მისი გარდაცვალების შემდეგ წლები გავიდა, თუმცა ინტერესი მისი პიროვნების მიმართ არ ნელდება. ამჯერად საზოგადოების ყურადღება მისმა ქალიშვილმა, ტასო გომელაურმა მიიპყრო, რომელმაც საჯაროდ ისაუბრა იმ პერიოდზე, რომელიც ნიკოსთვის ყველაზე მძიმე და ემოციურად დამანგრეველი აღმოჩნდა. საუბარია ოჯახის დანგრევისა და საყვარელ ადამიანთან დაშორების პერიოდზე, რამაც მსახიობის ცხოვრებაში წარუშლელი კვალი დატოვა. ტასო იხსენებს, რომ იმ რთულ მომენტში, როდესაც მშობლები ერთმანეთს შორდებოდნენ, მან არაცნობიერად თუ გააზრებულად მამის მხარე დაიკავა, რადგან ხედავდა, თუ რაოდენ დიდ სულიერ ტკივილს განიცდიდა ნიკო.
ტასო გომელაურის თქმით, ნიკო გომელაური არ იყო მხოლოდ სცენის ვარსკვლავი, ის იყო ადამიანი, რომელიც ყოველგვარ ემოციას უკიდურესი სიმძაფრით აღიქვამდა. დაშორება მისთვის არ ყოფილა მხოლოდ ფორმალური პროცესი, ეს იყო ნამდვილი ტრაგედია, რომელსაც ის ღრმად, საკუთარ თავში განიცდიდა. შვილი იხსენებს, რომ მამას უჭირდა მარტოობასთან შეგუება და იმ სიცარიელესთან გამკლავება, რაც ოჯახის დანგრევამ მოიტანა. სწორედ ამიტომ, ტასო ცდილობდა მამის გვერდით ყოფილიყო, გამხდარიყო მისი დასაყრდენი და დახმარებოდა ამ მძიმე ემოციური ფონის გადალახვაში. მისი თქმით, ნიკო ამ განცდებს ხშირად პოეზიაში აქსოვდა, თუმცა რეალურ ცხოვრებაში მისი თვალები მუდამ იმ სევდას ატარებდა, რასაც საყვარელ ადამიანთან განშორება ჰქვია.
ინტერვიუში ტასო ასევე ეხება ნიკოს პიროვნულ თვისებებს, მის დამოკიდებულებას შვილების მიმართ და იმ განსაკუთრებულ აურას, რომელიც მსახიობს ყოველთვის თან სდევდა. ის აღნიშნავს, რომ ნიკო არასდროს ცდილობდა ყოფილიყო “იდეალური” მამა სტანდარტული გაგებით, მაგრამ ის იყო საუკეთესო მეგობარი, რომელიც ყოველთვის გრძნობდა შვილების განწყობას. ტასოს მოგონებები კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ ხელოვანის მიღმა, რომელსაც მთელი ქვეყანა ტაშს უკრავდა, იდგა ძალიან მოწყვლადი და ნაზი სული, რომელსაც სიყვარული და თანაგრძნობა ყველაზე მეტად სჭირდებოდა. ეს გულახდილი საუბარი გვეხმარება სხვანაირად დავინახოთ ნიკო გომელაური — არა როგორც კერპი, არამედ როგორც მამა და ადამიანი, რომელმაც უდიდესი ტკივილი სიყვარულის გამო გამოიარა.
დღეს, როდესაც ტასო მამაზე საუბრობს, მის ხმაში იგრძნობა უდიდესი სითბო და მონატრება. ის მიიჩნევს, რომ ნიკოს ცხოვრების ეს ეპიზოდი საზოგადოებისთვისაც მნიშვნელოვანია, რათა ადამიანებმა გაიგონ, რა ფასად იქმნებოდა ის გენიალური შემოქმედება, რომელსაც მსახიობი გვიტოვებდა. ტასოს გადაწყვეტილება, ყოფილიყო მამის მხარეს, იყო ინსტინქტური სურვილი გადაერჩინა საყვარელი ადამიანი იმ სულიერი ნგრევისგან, რომელსაც დაშორება იწვევდა. ეს მოგონებები კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ნიკო გომელაურის ცხოვრება ისეთივე დრამატული და ემოციური იყო, როგორც მისი როლები რუსთაველის თეატრისა თუ მარჯანიშვილის თეატრის სცენაზე.
