ახალი სიცოცხლის დაბადება ოჯახში ყველაზე დიდი სიხარულია,
თუმცა ამ სიხარულს ხშირად თან ახლავს რთული არჩევანი.
სახელის შერჩევა ხშირად ხდება ოჯახური დაპირისპირების,
რამდენად სწორია ბავშვისთვის გარდაცვლილი ახლობლის სახელის დარქმევა – მამა იოანეს განმარტება
ნათესაური წყენისა და აზრთა სხვადასხვაობის მიზეზი. როგორ
დავაბალანსოთ ტრადიცია, საგვარეულო პატივისცემა და
სულიერი ღირებულებები?
ამ თემაზე მამა იოანე (ყურაშვილი) „მშობლები.ჯის“ ესაუბრა:.
„ბავშვის დაბადება ოჯახში ყველაზე დიდი ზეიმია, თუმცა სახელზე
ფიქრისას ხშირად იჩენს თავს აზრთა სხვადასხვაობა. როდესაც
ახლობლებს შორის წყენა ან გაუგებრობა იქმნება, ეკლესია
ყველაზე მშვიდობიან და სულიერ გამოსავალს გვთავაზობს:
შევურჩიოთ პატარას იმ წმინდანის სახელი, რომლის ხსენების
დღესაც იგი დაიბადა. ეს მიდგომა საუკეთესო გზაა ყოველგვარი
უხერხულობისა და გულნატკენობის თავიდან ასაცილებლად.
ძველი ქრისტიანული წესით, ახალშობილი მე-8 დღეს უნდა
მივიყვანოთ ტაძარში და სწორედ ამ დროს ხდება სახელის
კურთხევა. რა თქმა უნდა, წინაპრის სახელის დარქმევაშიც
არაფერია ცუდი, თუ ის ქრისტიანულია, თუმცა წმინდანის სახელის
არჩევით ბავშვი მფარველ ანგელოზთან ერთად კიდევ ერთ
ძლიერ ზეციურ მფარველსა და მეოხს შეიძენს. კარგი იქნება, თუ
ოჯახის წევრები ერთად, სიყვარულით გადახედავენ იმ დღის
წმინდანთა სიას და ერთხმად შეარჩევენ სახელს, რომელიც მათ
შვილს მთელი ცხოვრება დაიცავს. ეს ტრადიცია ადრე ძალიან
მიღებული იყო და მისი მასიურად აღდგენა ოჯახებში ბევრ
უთანხმოებას დაასრულებდა“, – ამბობს მოძღვარი.
რამდენად გამართლებულია, როდესაც მშობელი შვილს
თავისსავე სახელს არქმევს? იკრძალება თუ არა ეს საეკლესიო
წესით ან რაიმე რჩევა თუ არსებობს ამაზე?
„ამ საკითხზე არანაირი აკრძალვა არ არსებობს. თუ მშობელს
წმინდანის სახელი ჰქვია, მისი შვილისთვის დარქმევაც სავსებით
დაშვებულია და ამაში დანაშაული არაფერია“.
რამდენად გამართლებულია ბავშვისთვის გარდაცვლილი
ახლობლის სახელის დარქმევა მისი ხსოვნის პატივსაცემად?
არსებობს თუ არა საფუძველი შიშისა, რომ ბავშვმა წინაპრის
„მძიმე ბედი“ არ გაიზიაროს?
„ეს მხოლოდ ცრურწმენაა. თუნდაც წინაპარს დიდი ცოდვა
ჰქონოდა, ბავშვზე მისი ცოდვა არ გადადის. ზოგადად, წინაპართა
ცოდვები, როგორც პირადი პასუხისმგებლობა, ჩვენ არ
რამდენად სწორია ბავშვისთვის გარდაცვლილი ახლობლის სახელის დარქმევა – მამა იოანეს განმარტება
მიგვეკითხება. ის სხვა სული იყო, ეს კი – სხვა სულია. თუ
ადამიანი თავად არ გაიმეორებს იგივე ცოდვას, მას სხვისი
ქმედებები არ მოეკითხება და არც მის ხვედრს გაიზიარებს. რაც
შეეხება „ბედს“ და „ბედისწერას“, თავად ეს გამოთქმაც
არასწორია ქრისტიანული სწავლებით. უფალმა ადამიანებს
თავისუფალი ნება მოგვცა და ჩვენ არ ვემორჩილებით
ვარსკვლავებს თუ სხვა ნიშნებს. მხოლოდ საკუთარი თავისუფალი
ნებით ვმართავთ საკუთარ ცხოვრებას. ბედისწერა რომ
არსებობდეს, არც მცნებები მოგვეცემოდა და არც თავისუფალი
ნება გვექნებოდა“, – ამბობს მამა იოანე.
Post navigation
<a href=”https://topjobs.works/777-2/”>სრულად წაკითხვა..</a>
